DANS STRACONYCH SZANS

W listopadzie ubiegłego roku minęło 23 lata, od kiedy Ika Handzlik przedstawiła mnie Szymonowi Zychowiczowi (do końca życia stawiam jej za to drinka przy każdym spotkaniu!). To zmieniło moje życie. Mnie, dobrze zapowiadającego się powiatowego nauczyciela etyki lub bibliotekarza, ta znajomość zawiodła przez Zielone Szkiełko i Piwnicę w świat pięknych, zdolnych, sławnych, jednym słowem - Andrusów i Rusinków!

Czemu dziś o tym? Bo odnalazłem w przepastnych archiwach swojej mamy kuriozum i juwenilium zarazem - mój pierwszy tekst, który napisałem dla Szymona. Poprawiłem go i uwspółcześniłem, dopisując. Czytając, wyobraźcie sobie, ze to bossanova. Skądinąd -  jestem dla Szymona wyjątkowo mało wydajnym dostawcą tekstów ( a On dla mnie - wykonawcą) - robimy wspólnie piosenkę raz na jedenaście i pół roku (bo dwie w 23 lata).

DANS STRACONYCH SZANS

muz. Szymon Zychowicz

Nie takie zimy drzewiej bywały,

Nie takie drzewiej.

Dawniej bywały nawet zawały,

Na przykład śniegiem.

Lub tak nawiało,

Że brakowało

Naprawdę mało,

By zasypało okolicę całą.

Nic się nie stało.

Lecz co się strachu przy tym najadło,

Że śniegu trochę spadło….

I nie te wiosny już, nie te wiosny,

Które dawały

Obraz miłości wielkiej, radosnej,

A człowiek mały.

I tak bywało,

Że brakowało

Naprawdę mało,

By pokochało

Się z jakąś małą.

Nic się nie stało.

Lecz co się strachu przy tym najadło,

Wszak  mogło być z tego stadło…

Już nie te lata, oj nie te lata,

Bardzo cygańskie.

Chodziło się wtedy na skraje świata,

W kraje bezpańskie.

I tak bywało,

Że brakowało

Naprawdę mało,

By zapomniało,

Się nie wracało.

Nic się nie stało.

Strachu się przy tym wcale nie jadło.

Młodości czas się kradło.

Nie te jesienie już, zatrzęsienie

Jabłek i gruszek.

I szkoła, wojsko – to przymuszenie:

Nie chcem, a muszem.

I tak bywało,

Że brakowało

Naprawdę mało –

Wagarowało

Się, dezerterowało.

I co się strachu przy tym najadło!

Mleko pod nosem się zsiadło…

Im starszy byłem, tym częściej

Słyszałem „Ożeń

Się, ożeń!”. Lecz myślałem, że szczęście

To unikanie zagrożeń.

Tak nie bywało,

Że brakowało

Naprawdę mało.

Romansowało,

Się jak Werter cierpiało,

Nic się nie stało.

I co, że strachu się przy tym jadło:

I tak się w końcu wpadło.

Przyszło mi dzisiaj tak z losem tańczyć:

Własnych trzech synów

Muszę chcąc - nie chcąc jak niańka niańczyć

Ze zwycięską miną.

I tak bywało,

Że brakowało

Naprawdę mało,

By zwariowało

Się, szlagiem trafiało,

Nic się nie stało.

Gdy sił brakuje, morał wypływa z przydługiej pieśni:

Że trzeba było wpaść jednak – naście lat wcześniej….